مینا هستم دوست صمیمی زهرا . از اونجایی که من و دوستم پریسا هم نویسنده این وب هستیم از این به بعد خاطرات خودمونو اینجا میذاریم گرچه که فعلا خاطره ای به ذهنم نمیرسه !

این شعر

     درباره کودکی است

                  که فراموش کرده به دنیا بیاید

                                                      نگران نباش کودکم

                                              هیچ کس فراموش نمیشود

                                                                          که بمیرد...

                                                       ***

توی مهمونی نشسته بودیم.یکی از بچه های کوچیک فامیل که سه چهارسالشم بیشتر نیس اومد خیلی جدی ازم پرسید:شما انارو چی کار میکنید؟ منم خواستم مهربون برخورد کنم لبخند زدم بهش گفتم:

دوستان عزيزم سلام اگر مايل هستيد خاطرات خود را در وبلاگ تلخ وشيرين قرار دهيد بايد به عنوان نويسنده وبلاگ اين كار را انجام دهيد.براي اين كار در بخش نظر دهيد اعلام امادگي كنيد تامن به شما يك نام كاربري و رمز عبور بدهم به اين طريق مي توانيد به سايت لوكس بلاگ برويد و با وارد كردن نام كاربري و رمز عبور خود خاطرات قشنگتان را در اين وبلاگ بگذاريد.نام كاربري و رمز عبورتان را برايتان ايميل مي كنم.و يا خاطراتتون را در قسمت نظر دهيد بگذاريد تا من با اسم خودتان در وبلاگ قرار دهم.                                                                                                                      متشكرم                                                                            

يه بار اومدم به داداشم بگم:هركي خربزه مي خوره پاي لرزشم مي شينه به جاش گفتم:هركي هندونه مي خوره پاي لرزشم مي شينه!كلاهمه ي ضرب المثل ها رو اشتباه ميگم!

راهنمايي كه بوديم زنگ ناهار داشتيم.بابچه ها دورهم مي شستيم و يه دايره بزرگ درست مي كرديم بعد هروقت هرمعلمي از كنارمون رد مي شد به احترامش بلند مي شديم.يه بار بامعلم حرفه وفن كارداشتيم كه زنگ ناهار از كنارمون ردشدبعد همه بلند شديم معلممون گفت:بشينيد بچه ها بلند نشين.بعدش يكدفعه يكي از بچه ها گفت:نه خانم باهاتون كارداشتيم!

دوران راهنمايي هميشه بايدسركلاس يه چيزي دستمون داشتيم تا به طرف هم پرت كنيم.يه بار يكي از دوستام يه بيسكوييت پرت كرد طرفم خورد به دماغم تانيم ساعت احساس مي كردم دماغم كج شده!  يادش بخير!چه قدر پاك كن پرت كرديم كه مي افتادن بغل شوفاژ هيچ وقت هم نتونستيم درشون بياريم!

سلام.اسم من زهراست كلاس دوم دبيرستانهستم ودر مدرسه ي فرزانگان درس مي خونم.هدف من از ساخت اين وبلاگ به ياد اوردن خاطرات تلخ وشيرين زندگيمونه اين كه قبلا چي بوديم و الان چي شديم. شايد با مرور اين خاطرات بيشتر شاكرخدا باشيم شايد دلمون بخواد دوباره ان روزها برگردند ويا برعكس.چه بخواهيم چه نخواهيم خاطرات هميشه باما هستند پس بهتره از هنها به خوبي يادكنيم مي دونم سخته ولي شدنيه.دوستان خوبم براي هرچه بهتر شدن اين وبلاگ به كمك شماهم نيازمندم پس اميدوارم تنهام نگذارين.   من چندتا از خاطرات خودم را برايتان ميگذارم از شماهم مي خواهم خاطراتتان را در اينجا بگذارين. خوشحال مي شوم پيشنهادات و انتقادات خودتان را بگوييد.                                                                                           متشكرم